Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Σαν σήμερα το 1970 αυτοπυρπολείται στη Γένοβα ο φοιτητής Γεωλογίας Κώστας Γεωργάκης

Σαν σήμερα το 1970 αυτοπυρπολείται στη Γένοβα ο φοιτητής Γεωλογίας Κώστας Γεωργάκης




Φοιτητής της Γεωλογίας από την Κέρκυρα, που αυτοπυρπολήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1970 στη Γένοβα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας.
Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Τον Ιούλιο του 1970 αποκάλυψε ανώνυμα ότι η Χούντα των Αθηνών είχε διεισδύσει με ανθρώπους της και διαβρώσει τις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις στην Ιταλία. Η ταυτότητά του γρήγορα έγινε γνωστή και ο ίδιος φοβούμενος για την τύχη της οικογένειάς του στην Ελλάδα αποφάσισε να κάνει μια εντυπωσιακή ενέργεια, που θα προκαλέσει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης για την κατάσταση στην Ελλάδα.
Το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου 1970, ο Γεωργάκης έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του, όπου ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους, ίσως μάλιστα να φοβάμαι και λίγο περισσότερο… Φίλα τη γη μας για μένα».
Αφού τελείωσε το γράμμα, βγήκε από το σπίτι και με το 500αράκι Φιατάκι του, που είχε κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου στο παρμπρίζ του, έφτασε στις 3 τα ξημερώματα στην Πλατεία Ματεότι της Γένοβας. Από το πορτ μπαγκάζ πήρε τρία μπουκάλια γεμάτα βενζίνη και ύστερα κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά του Παλάτσο Ντουκάλε, στο οποίο στεγάζονταν τότε τα δικαστήρια της πόλης. Κάτω από τη μεγάλη στοά, άνοιξε τα μπουκάλια και έριξε τη βενζίνη στα ρούχα του. Μετά άναψε το σπίρτο...
Εκείνη την ώρα στην πλατεία ήταν μόνο μια ομάδα εργατών καθαριότητας, οι οποίοι έτρεξαν να βοηθήσουν τον έλληνα φοιτητή. Όταν έφθασαν κοντά του, οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει το σώμα του, ωστόσο ο Κώστας Γεωργάκης είχε ακόμη το κουράγιο να φωνάξει: «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα». Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου δέκα ώρες αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή. Στο σημείο της θυσίας υπάρχει σήμερα μια μαρμάρινη στήλη με την επιγραφή στα ιταλικά: «Η Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα».
Η Χούντα αποσιώπησε το γεγονός κι επέτρεψε τη μεταφορά της σορού του στη γενέτειρά του με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, φοβούμενη τη λαϊκή αντίδραση. Η πράξη του αφύπνισε τη διεθνή κοινή γνώμη για την κατάσταση στην Ελλάδα, που στέναζε κάτω από την μπότα των Συνταγματαρχών.
Ο τάφος του Κώστα Γεωργάκη βρίσκεται στο Α' Δημοτικό Νεκροταφείο της Κέρκυρας. Μια μικρή πλατεία της πόλης φέρει το όνομά του, ενώ έχει αναγερθεί ένα μνημείο προς τιμήν του.
Η αυτοθυσία του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη είναι μοναδικό και ξεχωριστό γεγονός στην αντίσταση κατά της Χούντας, προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο μεγάλος μας ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος απαθανάτισε τη θυσία του με τους στίχους από το ποίημά του «Η Θέα του Κόσμου»: «…ήσουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας…στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ' αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος μας…»
Πηγή: sansimera.gr

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Άντε ντέ!!!!


11 Σεπτεμβρίου 1973: Η μέρα που η Χιλή έχασε τον Αλιέντε





11 Σεπτεμβρίου 1973: Η μέρα που η Χιλή έχασε τον Αλιέντε



«Με τον Αλιέντε να κερδίζει τις εκλογές και ήδη τον Κάστρο στην Κούβα, θα έχουμε ένα Κόκκινο σάντουιτς στη Λατινική Αμερική που μοιραία θα γίνει όλη Κόκκινη», φοβόταν ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο φόβος του δεν άργησε να επιβεβαιωθεί. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1970 περπατούσε θριαμβευτής, αν και με πύρρειο νίκη, στους δρόμους του Σαντιάγο ο πρώτος Σοσιαλιστής πρόεδρος της Χιλής. Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε δεν έμελλε να μακροημερεύσει στη Λα Μονέδα. Ούτε, άλλωστε, στη ζωή… Στις 11 Σεπτέμβρη του 1973 έπεφτΤον στήριξε η εργατική τάξη, τα φτωχά στρώματα της χιλιανής υπαίθρου, η νεολαία. Η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας (Unidad Popular), του συνασπισμού σοσιαλιστών, κομμουνιστών, ριζοσπαστών τού οποίου ηγείτο, ήταν εύθραυστη. Και ο μαρξιστής επικεφαλής τους βάλθηκε από νωρίς να τα βάλει με τα μεγάλα συμφέροντα, ντόπια και ξενόφερτα. 
Ορκίστηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1970 και προχώρησε άμεσα σε ένα σαρωτικό πρόγραμμα κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων με – μεταξύ άλλων – κρατικοποίηση δεκάδων εταιρειών στον εξορυκτικό και βιομηχανικό τομέα, αναδιανομή γης και εισοδημάτων (με απαλλοτριώσεις τσιφλικιών, αυξήσεις μισθών και πάγωμα τιμών), ενίσχυση των συστημάτων Παιδείας και της Υγείας, άνοιγμα στην εξωτερική πολιτική με τη σύναψη σχέσεων με Κίνα, Κούβα, ΕΣΣΔ.
GettyImages 55992878ε νεκρός, αυτοπυροβολούμενος μέσα στο προεδρικό μέγαρο.
Τον στήριξε η εργατική τάξη, τα φτωχά στρώματα της χιλιανής υπαίθρου, η νεολαία. Η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας (Unidad Popular), του συνασπισμού σοσιαλιστών, κομμουνιστών, ριζοσπαστών τού οποίου ηγείτο, ήταν εύθραυστη. Και ο μαρξιστής επικεφαλής τους βάλθηκε από νωρίς να τα βάλει με τα μεγάλα συμφέροντα, ντόπια και ξενόφερτα. 
Ορκίστηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1970 και προχώρησε άμεσα σε ένα σαρωτικό πρόγραμμα κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων με – μεταξύ άλλων – κρατικοποίηση δεκάδων εταιρειών στον εξορυκτικό και βιομηχανικό τομέα, αναδιανομή γης και εισοδημάτων (με απαλλοτριώσεις τσιφλικιών, αυξήσεις μισθών και πάγωμα τιμών), ενίσχυση των συστημάτων Παιδείας και της Υγείας, άνοιγμα στην εξωτερική πολιτική με τη σύναψη σχέσεων με Κίνα, Κούβα, ΕΣΣΔ.
Εν τω μεταξύ, όμως, ο φόβος «κουβανοποίησης» της χώρας είχε θεριέψει και οι ΗΠΑ δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια. «Δεν πρέπει να αφήσουμε τη Λατινική Αμερική να θεωρεί ότι μπορεί να ακολουθήσει το συγκεκριμένο δρόμο χωρίς να υποστεί τις συνέπειες», διαμήνυε ο Ρίτσαρντ Νίξον, τον Νοέμβρη του 1970, δίνοντας το στίγμα των αμερικανικών προθέσεων. Μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα δωροδοκίας του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων, Ρενέ Σνάιντερ (ο οποίος, για την ιστορία, λίγες μέρες μετά βρέθηκε δολοφονημένος) για ανατροπή του Αλιέντε, δρομολόγησαν τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας.
Με την Αμερική υποκινήτρια και τον Χένρι Κίσινγκερ ενορχηστρωτή της – προαναγγελθείσας – ανατροπής, διατέθηκε ένα τεράστιο μυστικό κονδύλι στην τεράστια επιχείρηση δωροδοκίας (ντόπιων πολιτικών, δημοσιογράφων, στρατιωτικών, συνδικαλιστών), οικονομικών δολιοφθορών και χειραγώγησης του λαού. Μάταια.
Η δημοτικότητα του Αλιέντε βρισκόταν διαρκώς σε άνοδο και η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας ενισχυόταν. Υπό την πίεση της κατάστασης, ωστόσο, η χώρα οδηγήθηκε εκ νέου σε εκλογές, τον Μάρτιο του 1973, με την 'Unidad Popular' να λαμβάνει το 44% των ψήφων.
1560606
Μία φωτογραφία άγνωστης ημερομηνίας όπου εμφανίζονται μαζί ο πρόεδρος Αλιέντε και ο επί 18 ημέρες επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων της δημοκρατικά εκλεγμένης σοσιαλιστικής κυβέρνησης, Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο Πινοσέτ ανέτρεψε τον Αλιέντε στο αιματηρό πραξικόπημα της 11 Σεπτεμβρίου του 1973 και κυβέρνησε με σιδηρά πυγμή, καταλύοντας το Σύνταγμα, έως το 1990 - EPA PHOTO/AFP PHOTO/HO
Σχεδόν τρεις μήνες μετά ακολούθησε νέο πραξικόπημα που κατεστάλη από το στρατό υπό τον στρατηγό Πρατς. Κι ήταν εκείνος που, διαβλέποντας τις εξελίξεις, προέτρεψε τον Αλιέντε να δώσει όπλα στο λαό. «Όχι, αυτή η επανάσταση θα γίνει δίχως στάλα αίμα. Βασίζεται σε ειρηνικές αξίες, όχι στη βία», απάντησε ο ίδιος, για να διαψευστεί σύντομα και με τον πιο τραγικό τρόπο.

Το πραξικόπημα

Με τον Πρατς να έχει υποβάλλει την παραίτησή του ήδη από τις 24 Αυγούστου και τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ να τον διαδέχεται, ο Αλιέντε ανακοίνωσε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, εν μέσω νέων απεργιών που είχαν παραλύσει τη χώρα και διογκούμενων επικρίσεων από το Κογκρέσο για κατάχρηση εξουσίας. Το διάγγελμα που απηύθυνε στον χιλιανό λαό στις 11 Σεπτεμβρίου έμελλε να είναι και το αποχαιρετιστήριο.
«Οι άνθρωποι δεν πρέπει να καταστρέφονται ή να κάμπτονται από σφαίρες. Ούτε να ταπεινώνονται», έλεγε απευθυνόμενος στο λαό, ενώ δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας και παραστρατιωτικοί υπό τον Πινοσέτ, τον άνθρωπο που μετρούσε 18 μέρες στην ηγεσία του στρατού, είχαν ήδη καταλάβει το Βαλπαραΐσο, το κυριότερο λιμάνι της χώρας, βομβαρδίζοντας ραδιοφωνικούς σταθμούς.
«Εργάτες της χώρας μου, έχω πίστη στη Χιλή και το πεπρωμένο της. Άλλοι άνθρωποι θα ξεπεράσουν το ζόφο και την πικρή αυτή συγκυρία όπου τείνει να επικρατήσει η προδοσία. Προχωρήστε μπροστά γνωρίζοντας πως, αργά ή γρήγορα, θα ανοίξουν ξανά οι μεγάλες λεωφόροι όπου θα πορευτούν ελεύθεροι άνθρωποι για να οικοδομήσουν μία καλύτερη κοινωνία. Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο λαός! Ζήτω οι εργάτες! Αυτά είναι τα τελευταία μου λόγια. Και είμαι σίγουρος πως η θυσία μου δεν είναι μάταιη. Είμαι σίγουρος πως τουλάχιστον θα γίνει ένα ηθικό δίδαγμα που θα τιμωρεί το έγκλημα, τη δειλία και την προδοσία», κατέληγε, στο ιδιότυπο αυτό «αντίο», επιμένοντας πως η δέσμευσή του στο λαό δεν του επέτρεπε την εύκολη λύση μίας ασφαλούς διαφυγής, καθώς κάτι τέτοιο θα χρησιμοποιείτο για λόγους προπαγάνδας από τους «προδότες». Θα πάλευε μέχρι τέλους.
GettyImages 2663507 copy
Ένοπλοι άνδρες της προεδρικής φρουράς ελέγχουν το πεδίο καθώς ο Χιλιανός πρόεδρος βγαίνει από το προεδρικό μέγαρο, την ημέρα εκδήλωσης του πραξικοπήματος, στο οποίο ανετράπη και αυτοκτόνησε - Luis Orlando Lagos Vázquez/Keystone/Getty Images
Λίγη ώρα μετά, ενώ το προεδρικό μέγαρο βομβαρδιζόταν από μαχητικά και παραδιδόταν στις φλόγες, ο Αλιέντε έδινε εντολή παράδοσης στους συντρόφους του. Εκείνος έμεινε πίσω. Το τι ακολούθησε επί δεκαετίες παρέμενε στη σφαίρα σεναρίων και ισχυρισμών. Καθώς δεν υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας για να πει με βεβαιότητα πώς έφυγε από τη ζωή ο οραματιστής Χιλιανός ηγέτης – Ή μήπως υπήρξε…

Εκδοχές θανάτου

Το ένα σενάριο – που διακινούσε ο στρατός της Χιλής – έκανε λόγο για αυτοκτονία. Το δεύτερο – που υποστήριζαν πολλοί, μεταξύ αυτών ο Κουβανός ηγέτης, Φιντέλ Κάστρο και ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες – μιλούσε για ηρωικό θάνατο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του προεδρικού. Σύμφωνα με μία τρίτη, μεταγενέστερη εκδοχή, ο αντιστεκόμενος Αλιέντε προσπάθησε να αφαιρέσει τη ζωή του, ωστόσο αυτοτραυματίστηκε βαριά, με αποτέλεσμα ένας άνδρας της φρουράς του να τον λυτρώσει με μία σφαίρα από την αγωνία του θανάτου.
Τον Ιούλιο του 2011, σχεδόν 40 χρόνια από τα γεγονότα που προκάλεσαν το φυσικό του τέλος, η επιστήμη έδωσε απάντηση, οριστική και αμετάκλητη. Σύμφωνα με το πόρισμα της βαλλιστικής εξέτασης, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε είχε οδηγηθεί στο απονενοημένο.
1098017
Άνδρες του χιλιανού στρατού, ακροβολισμένοι σε ταράτσες παρακείμενων κτηρίων, βάλλουν κατά της La Moneda, του προεδρικού μεγάρου στο Σαντιάγο της Χιλής - AFP PHOTO/FILES
Όπως αναφέρει ο Ντέιβιντ Πρέιερ, Βρετανός ειδικός βλητικής επιστήμης, δύο σφαίρες ρίφθηκαν από πυροβόλο όπλο που ο Αλιέντε συγκρατούσε ανάμεσα στα πόδια του και κάτω από το πηγούνι του. Διαπέρασαν το κρανίο του και τον σκότωσαν ακαριαία.
Το πόρισμα της ιατροδικαστικής ομάδας που είχε αναλάβει την αυτοψία, ήταν ομόφωνο: «Δεν υπάρχει απολύτως καμία αμφιβολία πως ο Αλιέντε αυτοκτόνησε».
Οι ειδικοί δε, επιβεβαίωσαν και μία φήμη δεκαετιών, πως όντως ο Αλιέντε αυτοκτόνησε με το καλάσνικοφ που του είχε δώσει ο Κάστρο, κατά την επίσκεψή του στη Χιλή, δύο χρόνια πριν.
«Ο πρόεδρος Αλιέντε, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973, αντιμέτωπος με τις ακραίες συνθήκες που βίωνε, πήρε την απόφαση να δώσει τέλος στη ζωή του αντί να ταπεινωθεί», δήλωνε τότε η γερουσιαστής κόρη του, Ιζαμπέλ, που για χρόνια δεν επέτρεπε την εκταφή της σορού του πατέρα της: «είναι ανακούφιση να επιβεβαιώνει η επιστήμη ό,τι πάντα πίστευε η οικογένεια».
Τα αποτελέσματα της όψιμης αυτής νεκροψίας επιβεβαίωναν κι άλλον έναν άνθρωπο: Τον δρα Πατρίτσιο Γκιχόν, άνθρωπο της ιατρικής ομάδας του Αλιέντε, που υποστήριζε πως υπήρξε ο μοναδικός μάρτυρας του θανάτου του προέδρου.
1728595 
Το πρώτο φως της επόμενης μέρας, της 12ης Σεπτεμβρίου, αποκάλυπτε πως δεν επρόκειτο για αναίμακτη επανάσταση, όπως επεδίωκε ο πρόεδρος Αλιέντε. Ένα από τα θύματα του πραξικοπήματος κείτεται σε ένα πεζοδρόμιο του Σαντιάγο ενώ μία οικογένεια το προσπερνάει. Ήταν η αρχή ενός ανηλεούς πογκρόμ σχεδόν δύο δεκαετιών, αντιφρονούντων, ανθρώπων της τέχνης και της διανόησης, δημόσιων προσώπων, κάποιων εκ των οποίων ακόμη και σήμερα τα ίχνη αγνοούνται – AFP PHOTO/HORACIO VILLALOBOS
Σε μία συνέντευξη πριν τη βαλλιστική εξέταση του 2011, ο Γκιχόν περιέγραψε τις τελευταίες αυτές στιγμές του προέδρου. Όπως είπε, ενώ το προεδρικό μέγαρο είχε τυλιχθεί στις φλόγες, ο Αλιέντε είπε σε 30 - 40 ανθρώπους που είχαν απομείνει μαζί του πως έπρεπε να παραδοθούν όλοι μαζί κι εκείνος θα τους ακολουθούσε τελευταίος.
Αντ’αυτού, όμως, ο πρόεδρος ξεγλίστρησε μόνος στη Αίθουσα Ανεξαρτησίας του μεγάρου. Ο Γκιχόν διαπίστωσε κάποια στιγμή πως ο πρόεδρος είχε ξεχάσει την αντιασφυξιογόνο μάσκα του και τον ακολούθησε για να του τη δώσει. Ήταν τότε που είδε, από μία πόρτα ανοιχτή, το σώμα του να τραντάζεται προς τα πάνω, από τη βία της εκπυρσοκρότησης.
Ο Αλιέντε ήταν νεκρός.
Ένας από τους πρώτους νεκρούς της χούντας του Πινοσέτ, μίας από τις πιο αιμοσταγείς δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής με δεκάδες χιλιάδες κυνηγημένους, κρατούμενους, βασανισθέντες, αγνοούμενους, εκτελεσμένους. Ένας από τους πρώτους νεκρούς μιας από τις πιο τραυματικές περιόδους για τη χώρα που ακόμα και σήμερα μετρά πληγές, αναζητά ίχνη και πασχίζει να συνέλθει.
https://youtu.be/HC8UirZLCZQ



πηγή CNN greece




Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2018

«Πωλείται Ζωή»

«Πωλείται Ζωή»

«Πωλείται Ζωή»



Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, 
αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, 
πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου
 ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες...

“Ο ινδιάνικος λαός θεωρεί το ΝΕΡΟ ως ένα Θεϊκό αγαθό, μοναδικό και πολύτιμο. Χωρίς ΝΕΡΟ δεν υπάρχει ζωή”
Το ντοκιμαντέρ έχει τίτλο «Πωλείται Ζωή» και αναφέρεται στην περίπτωση της Χιλής.
Τι συνέβη στην χώρα της Λατινικής Αμερικής;
Όλα τα νερά της Χιλής εκτός από την θάλασσα, έχουν «κοπεί» σε μερίδια που ονομάζονται «δικαιώματα νερού». Τα «δικαιώματα νερού» είναι τίτλοι ιδιοκτησίας ισόβιοι, ξέχωροι από τη γη και έχουν εμπορική αξία, όπως ακριβώς ένα σπίτι, ή ένα κτήμα. Μπορείς να το νοικιάσεις, να το χρησιμοποιήσεις, ή να το κρατήσεις χωρίς να το κάνεις τίποτα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να το πουλήσεις ακριβά.
Στην Χιλή όλα τα νερά πωλούνται
Ποτάμια, λίμνες και υπόγεια ύδατα καταλήγουν σε ιδιώτες, σε επιχειρήσεις και κερδοσκόπους που θεωρούν το νερό επένδυση με σκοπό το κέρδος. Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες του ποταμού διότι το ποτάμι μπορεί να ανήκει σε άλλους. Αντιστοίχως, δεν μπορείς να πάρεις νερό αν δεν έχεις «δικαίωμα» και συλλαμβάνεσαι αν πιαστείς επ’ αυτοφώρω.
Όλα ξεκίνησαν το 1981, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ όταν δημιουργήθηκε ο Κώδικας του Νερού (Codigo de Aguas), ένα πακέτο νόμων οι οποίοι θεμελιώνουν ότι το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό, αλλά ιδιωτικό προϊόν.
Τι συμβαίνει σε μια χώρα όταν πουλήσει δημόσια αγαθά όπως το  Ν Ε Ρ Ο


Το Κτήνος στην Χιλή
Στην πορεία για την «ανάκτηση και την υπεράσπιση του νερού», που πραγματοποιήθηκε στις 22/04/2013 συμμετείχαν χιλιάδες άνθρωποι διεκδικώντας πρόσβαση στο αγαθό, που εξ ορισμού είναι δημόσιο, όμως η καθημερινότητα των χιλιανών είναι τελείως διαφορετική. Οι διαδηλωτές παρέδωσαν ψήφισμα στον πρόεδρο της χώρας Σεμπαστιάν Πινιέρα καταγγέλλοντας πως οι τοπικές κοινότητες πλήττονται από την έλλειψη νερού, που εκτός από την ξηρασία, έχει προκληθεί και από το νομοθετικό πλαίσιο που διέπει την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, όπως αναφέρει η Guardian.
«Γνωρίζουμε πως υπάρχει νερό στη Χιλή, ωστόσο υπάρχει ένα τείχος που μας χωρίζει από αυτό και λέγεται κέρδοςΑυτό το τείχος χτίστηκε το 1981 από τον κώδικα για το νερό, το Σύνταγμα, τις διεθνείς συμφωνίες, όπως τη διεθνική συνθήκη άντλησης (Αργεντινή), και ουσιαστικά από την επιβολή της νοοτροπίας σε έναν πολιτισμό πως το νερό που πέφτει από τον ουρανό ανήκει είναι προϊόν εκμετάλλευσης των εταιρειών. Αυτό το τείχος στερεύει τα αποθέματα, διαλύει τον κύκλο του νερού που ίσχυε για αιώνες στις κοιλάδες μας και σπέρνει το θάνατο στο έδαφός μας. Αυτό το τείχος πρέπει να κατεδαφιστεί τώρα»
Όπως σημειώνεται στη Guardian η βιομηχανία εξόρυξης μετάλλων χρησιμοποιεί σημαντικές ποσότητες των υδάτινων αποθεμάτων και αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της οικονομίας της Χιλής. Οι εξαγωγές χαλκού αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο των κρατικών εσόδων.
Το κίνημα ζητά την κατάργηση του κώδικα του νερού που εγκρίθηκε επί δικτατορίας του Αουγκούστο Πινοσέτ (1973-1990) και ιδιωτικοποίησε το νερό ακόμα και αυτό που ήταν σε λίμνες, ποτάμια κλπ. Ο εν λόγω «κώδικας» προβλέπει ότι τα δικαιώματα νερού μπορούν να πωλούνται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι τοπικές ανάγκες. «Ζητάμε την κατάργηση του κώδικα που μας στέρησε το δικαίωμα να έχουμε νερό και να μπορούμε να ζήσουμε», ανέφερε ένας πολίτης που συμμετείχε στην πορεία. «Ο κώδικας αφορά μόνο το κέρδος ορισμένων. Ευνοεί τους πλούσιους», πρόσθεσε.
Παράλληλα αίτημα των οργανώσεων είναι και η κατάργηση της διμερούς εξόρυξης που υπογράφηκε από τη Χιλή και την Αργεντινή το 1997 και η οποία προβλέπει πως οι εταιρείες εξόρυξης στα σύνορα των δύο χωρών θα μπορούν να χρησιμοποιούν ανεξέλεγκτα τα υδάτινα αποθέματα για τις δραστηριότητές τους. Η συνθήκη ορίζει πως Χιλή και Αργεντινή θα πρέπει συντονισμένα να διευκολύνουν τις επενδύσεις εξόρυξης και την ανάπτυξη της βιομηχανίας. «Θα πρέπει να επιτρέπουν τη χρήση κάθε φυσικού πόρου, τις εισροές και τις υποδομές», τονίζεται ακόμη και εις βάρος των πολιτών.


Πηγή  http://terrapapers.com
@Polixeni Delli