Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΝΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

     Η Γερμανική κυριαρχία και τα Ράιχ

Στα τέλη του 6^ου μ.Χ. αιώνα, η κάθοδος των γερμανικών φυλών στην Ευρώπη έχει ολοκληρωθεί και το δυτικό τμήμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έχει ήδη διαλυθεί. Ο «αρχαίος κόσμος» έχει καταλυθεί και τα περισσότερα μνημεία της αρχαιότητας στην Ιταλική χερσόνησο και τον Ελλαδικό χώρο, έχουν καταστραφεί. Ο πληθυσμός της Ευρώπης έχει αλλοιωθεί και οι Γερμανοί κυριαρχούν στο μεγαλύτερο μέρος της. Οι περισσότεροι αρχαίοι λαοί (Κέλτες, Ιλλυριοί, Ρωμαίοι, Δάκες κλπ) έχουν εκγερμανισθεί σε μεγάλο βαθμό, παραμένοντας ως κοιτίδες σε απρόσιτες (Σκωτία) ή διαφιλονικούμενες (Νότιος Ιταλία) περιοχές.

Στην ανατολική Ευρώπη κυριαρχεί η Βυζαντινή αυτοκρατορία, η οποία ενσωμάτωσε την χριστιανική θρησκεία στο ρωμαϊκό δίκαιο και τρόπο διοίκησης, διατηρώντας ταυτόχρονα αρκετά στοιχεία των παραδόσεων του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Οι Βυζαντινοί θεωρούν τον εαυτό τους συνεχιστές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και έχουν διατηρήσει τους τίτλους και τα ονόματα της.

Αντίθετα, η δυτική Ευρώπη είναι διάσπαρτη από μικρά βασίλεια, τα οποία προσπαθούν να επιβιώσουν και να επεκταθούν, στηριζόμενα στο θεσμό του φέουδου, δηλαδή της υποτέλειας σε κάποιον ισχυρότερο έναντι φόρων και προστασίας.

Η έννοια του έθνους είναι ασαφής αυτή την περίοδο. Στην δύση υπάρχουν οι γερμανικοί πληθυσμοί με συνείδηση μάλλον φυλετική παρά εθνική, που συνήθως ταυτίζεται με τον ηγεμόνα. Τα υπολείμματα των ρωμαϊκών και κελτικών πληθυσμών, έχοντας βρεθεί σε κατάσταση υποτέλειας, αποδέχονται αναγκαστικά τα νέα διοικητικά σχήματα. Οι ηγεμονίες (βασίλεια, πριγκιπάτα, δουκάτα κλπ) που δημιουργούνται, μεταβάλλονται ανάλογα με την ισχύ ή τα συμφέροντα των ηγεμόνων και σχετίζονται περισσότερο με τις μεταξύ τους σχέσεις, παρά με φυλετικά χαρακτηριστικά. Η προσπάθεια συνένωσης τους απέχει πολύ από την συγκρότηση ενιαίου κράτους και περιορίζεται στην υποδούλωση του γειτονικού πολέμαρχου, με μόνο στόχο την αύξηση της ισχύος του ηγεμόνα.

Αντίστοιχα, στην ανατολή κυριαρχεί η συνείδηση του χριστιανού «Ρωμαίου πολίτη», υπηκόου μιας ενιαίας και οργανωμένης πολυεθνικής αυτοκρατορίας, ενώ κάθε σχέση με την αρχαία Ελλάδα βρίσκεται υπό διωγμό. Η λέξη Έλλην έχει ταυτισθεί με την θρησκεία του 12-θεου και οι περισσότεροι Έλληνες σταματούν να την χρησιμοποιούν. Η εθνική συνείδηση των Ελλήνων καθυποτάσσεται από την χριστιανική πίστη, που κηρύττει την παγκοσμιοποιημένη ιδεολογία της εποχής.

Στην δύση, οι επόμενοι πέντε αιώνες κυλούν με πολέμους, διασπάσεις και συνενώσεις των γερμανικών βασιλείων, με ταυτόχρονο μετασχηματισμό των πληθυσμών τους σε νέα έθνη και των διοικητικών μηχανισμών τους στην πλήρη εφαρμογή της φεουδαρχίας.

Στο μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης κυριαρχούν γερμανικές διάλεκτοι οι οποίες εξελίσσονται σε γλώσσες (γερμανικά, αγγλικά, φλαμανδικά), ενώ στην πρώην ρωμαϊκή Γαλατία και την βόρειο Ιταλία, η μεγαλύτερη συμμετοχή ρωμαϊκών και εκρωμαϊσμένων κελτικών πληθυσμών, δημιουργεί γλώσσες βασισμένες στην δημώδη λατινική (Γαλλικά, Ιταλικά) με μικρότερες η μεγαλύτερες επιρροές από τα γερμανικά.

Μέσα στους πέντε αυτούς αιώνες επιτελείται η "γένεση" του γερμανικού έθνους, ως συνισταμένη των γερμανικών φυλών με την κοινή καταγωγή, ήθη, έθιμα και γλώσσα. που κατέκλυσαν την Ευρώπη. Σημαντικές συνιστώσες στην γερμανική εθνογέννεση ήταν η χριστιανική θρησκεία που οι διάφορες γερμανικές φυλές υιοθέτησαν, περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά και διαφοροποίησαν στην πορεία (προτεσταντισμός) αλλά και το πρότυπο της παντοκράτειρας Ρώμης με την ανεπτυγμένη διοίκηση, νομοθεσία και πολιτισμό. Ιδιαίτερη επίδραση τους πρωτόγονους Γερμανούς είχε η ισχύς της Ρώμης (στρατιωτική και γεωπολιτική), η οποία εντυπωσίασε και λειτούργησε ως πρότυπο στην αντίληψη του πολεμιστή-κυνηγού, με την οποία ήταν δομημένη η κοινωνία τους.

Σημαντικοί σταθμοί στην εθνογέννεση των Γερμανών ήταν οι προσπάθειες συνένωσης των φυλών υπό ενιαία διοίκηση που επιχείρησαν ο Χλωδοβίκος ο Α΄ (6ος αιώνας) και ο Καρλομάγνος (9ος αιώνας), ενώ καταλυτικό ρόλο έπαιξε η αυτοκρατορία που τελικά δημιουργήθηκε τον 10ο αιώνα, με τον βαρύγδουπο τίτλο « Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους».

Η πρώτη προσπάθεια ένωσης κάποιων γερμανικών φυλών υπό ενιαία διοίκηση γίνεται στις αρχές του 6^ουμ.Χ. αιώνα, από τον Φράγκο ηγεμόνα Χλωδοβίκο τον Α’(Clovis), ο οποίος ενώνει τις φυλές των Φράγκων (Σάλιοι, Ριπουάριοι) και δημιουργεί το Φραγκικό βασίλειο με πρωτεύουσα το Παρίσι. Ο Χλωδοβίκος οργανώνει το κράτος του με ρωμαϊκά πρότυπα, αλλά θεσπίζει και χρησιμοποιεί ως νομοθεσία τον «Σάλιο Νόμο» που στηρίζεται στο εθιμικό δίκαιο των γερμανικών φυλών. Το βασίλειο αυτό αναγνωρίζεται το 508 μ.Χ. από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Αναστάσιο τον Α’ και το 512 μ.Χ. υιοθετεί τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του. Η προσπάθεια αυτή σταματάει με τον θάνατό του Χλωδοβίκου και τα επόμενα χρόνια, το βασίλειο των Φράγκων θα μοιρασθεί και θα επανενωθεί πολλές φορές από τους απογόνους του.

Η πολυδιάσπαση των γερμανικών βασιλείων στην δυτική Ευρώπη καθιστά εύκολη την προέλαση των Αράβων στην Ιβηρική χερσόνησο και την κατάλυση του βασιλείου των Βησιγότθων το 711 μ.Χ.. Η διείσδυση των Αράβων στην Ευρώπη αναχαιτίζεται το 732 μ.Χ στην μάχη του Πουατιέ, από τον Φράγκο, Κάρολο Μαρτέλο, στρατηγό του ισχυρότερου βασιλείου της εποχής και η δράση τους περιορίζεται στην Ιβηρική χερσόνησο.

Η δεύτερη προσπάθεια συνένωσης των γερμανικών βασιλείων γίνεται από τον επίσης, Φράγκο βασιλιά,Καρλομάγνο, ο οποίος είναι και ο πρώτος Γερμανός που παίρνει τον τίτλο του αυτοκράτορα. Ο Καρλομάγνος, αφού νικά και ενσωματώνει. το Βασίλειο των Λομβαρδών το 774 μ.Χ και στην συνέχεια κατακτά την Σαξονία, στέφεται από τον πάπα Λέοντα τον Γ’, το 800 μ.Χ. στην Ρώμη«αυτοκράτωρ που κυβερνά την Ρώμη», αποφεύγοντας τον τίτλο «Ρωμαίος αυτοκράτωρ» που ήταν τίτλος του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Με την ενθρόνιση αυτή, οι Γερμανοί αμφισβητούν για πρώτη φορά την χρήση του τίτλου του αυτοκράτορα των Ρωμαίων μόνο από τον βυζαντινό αυτοκράτορα, που την περίοδο αυτή ήταν μια γυναίκα, η Ειρήνη η Αθηναία και διεκδικούν για το εαυτό τους την συνέχιση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια σφετερισμού ακόμα και του ονόματος «Ρωμαίος» από τους Βυζαντινούς, τους οποίους οι φράγκικες πηγές της εποχής αναφέρουν ως Γραικούς, ενώ Ρωμαίους ονόμαζαν τους κατοίκους της Ιταλικής χερσονήσου, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους.

Υπό την ηγεσία του Καρλομάγνου, το βασίλειο των Φράγκων, με πρωτεύουσα το Ααχεν, επιχειρεί να γίνει η πρώτη ευρωπαϊκή δύναμη. Εκτείνεται από τον Ατλαντικό έως τον ποταμό Οντερ (σημερινά σύνορα Γερμανίας-Πολωνίας) και νότια έως την Κροατία, έχοντας σύνορα με την Βυζαντινή αυτοκρατορία και περιλαμβάνει όλους τους γερμανογενείς πληθυσμούς της Ευρώπης, εκτός των βρετανικών νήσων. Ο Καρλομάγνος προσπάθησε να δημιουργήσει μία κοινή κουλτούρα στους λαούς που διοικούσε και θέσπισε κοινό νόμισμα (λίρα) και κοινή νομοθεσία. Εκχριστιάνισε με την βία τους Σάξονες διασφαλίζοντας την διάδοση της χριστιανικής θρησκείας σε όλη την αυτοκρατορία του και θεωρείται από τους δυτικούς, ο οραματιστής της ενωμένης Ευρώπης.

Η αυτοκρατορία του όμως δεν θα διαρκέσει για πολύ και τελικά μετά τον θάνατό του (814 μ.Χ.), χωρίζεται από τους διαδόχους του σε τρία τμήματα, με την συνθήκη του Βερντέν, το 843 μ.Χ. Η διάσπαση του βασιλείου του Καρλομάγνου σηματοδότησε τις διαφορές μεταξύ των γερμανογενών περιοχών της δυτικής Ευρώπης και κυρίως μεταξύ των συμπαγών γερμανικών πληθυσμών (ανατολικό Φράγκικο βασίλειο : Γερμανία) και των πληθυσμών με την μεγαλύτερη επίδραση από τους Ρωμαίους και τους Κέλτες (δυτικό Φράγκικο βασίλειο : Γαλλία) που υιοθετούν ως γλώσσα τους την λατινογενή «γαλλοπροβηγκιανή», που μετεξελίχθηκε στα γαλλικά.

Η πρώτη πραγματική συνένωση των γερμανικών βασιλείων υπό ενιαία διοίκηση πραγματοποιείται στις 2 Φεβρουαρίου του 962 μ.Χ., όταν ο δούκας της Σαξονίας, Όθων Α΄ ο Μέγας στέφεται στη Ρώμη πρώτος αυτοκράτορας (Kaiser) της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τουΓερμανικού Έθνους (Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation). Αυτό είναι και το 1^ο Ράιχ. Η εδαφική επικράτεια της αυτοκρατορίας δεν ήταν σταθερή καθ’ όλη την ιστορία της, αλλά στο απόγειο της (1034 μ.Χ.) περιλάμβανε την σημερινή Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Τσεχία, Σλοβενία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και τμήματα της σημερινής Πολωνίας, Γαλλίας και Ιταλίας. Δεν περιέλαβε ποτέ το μεγαλύτερο τμήμα της Γαλλίας που είχε αναπτύξει αυτόνομη οντότητα, όπως και την νότια Ιταλία και Ισπανία που δεν είχαν ποτέ εκγερμανισθεί.

Η λέξη Reich στην κυριολεξία σημαίνει «περιοχή κυριαρχίας» και προέρχεται από την πρωτογερμανική λέξη reichen από την οποία προέρχονται επίσης οι αγγλικές λέξεις rich (πλούσιος, ισχυρός) και reach(προσεγγίζω, κυριαρχώ) και έχει δανειστεί από τον τίτλο της αυτοκρατορίας, ο οποίος στην κυριολεξία σημαίνει «αγία ρωμαϊκή αυτοκρατορία στην οποίαν κυριαρχεί το γερμανικό έθνος».

Το 1^ο Ράιχ διήρκεσε 850 χρόνια, από το 962 έως το 1806 μ.Χ οπότε καταλύθηκε από τον Ναπολέοντα και είναι η δεύτερη σε διάρκεια αυτοκρατορία που γνώρισε η Ευρώπη (μετά την Βυζαντινή), μακρύτερη ακόμα και από την ίδια την ρωμαϊκή αυτοκρατορία (27 π.Χ.- 395 μ.Χ.). Καθ’ όλη την διάρκεια της, η Αγία Αυτοκρατορία δεν διαμόρφωσε ποτέ κεντρική διοίκηση και οντότητα ενιαίου κράτους, καθώς αποτελούταν από εκατοντάδες βασίλεια, πριγκιπάτα, δουκάτα, κομητείες και ελεύθερες αυτοκρατορικές πόλεις (Freie Reichsstadt) που λειτουργούσαν υπό καθεστώς φεουδαλισμού, ως υποτελείς του ίδιου αυτοκράτορα. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος των συνεχών αυξομειώσεων της επικράτειας της, καθώς ο κάθε ηγεμόνας που ένοιωθε ισχυρός, δήλωνε την ανεξαρτησία του από την αυτοκρατορία ή την υποτέλεια του σε άλλον βασιλιά.

Μετά τον Τριακονταετή πόλεμο (1618-1648), ο οποίος χωρίζει τη δυτική Ευρώπη σε καθολικούς και προτεστάντες, o αυτοκράτορας της Αγίας Αυτοκρατορίας χάνει την δύναμή του και παραμένει συμβολική μορφή έως το 1806 όπου ο τελευταίος αυτοκράτορας Φραγκίσκος ο Β΄, υποχρεώνεται από τον Ναπολέοντα να παραιτηθεί μετά την ήττα των Γερμανών από τους Γάλλους στο Άουστερλιτς.

Μέτα την διάλυση της Αγίας Αυτοκρατορίας, ο Ναπολέων ενώνει τα περισσότερα από τα γερμανικά βασίλεια και ελεύθερες πόλεις δημιουργώντας την Ομοσπονδία του Ρήνου (Rheinbund), διακόπτοντας έτσι την ανεξαρτησία που απολάμβαναν έως τότε. Λίγα χρόνια μετά, το 1814, ιδρύεται με την συνθήκη της Βιέννης, η Γερμανική συνομοσπονδία (Deutscher bund) στην οποίαν συμμετείχαν 39 κρατικές οντότητες, μεταξύ των οποίων η Αυστρία, η Πρωσία και αρκετά μικρότερα βασίλεια (Βαυαρία, Σαξονία, Βάδη κλπ) και τέσσερις ελεύθερες πόλεις. Η ισχυρότερη δύναμη της χαλαρής αυτής συνομοσπονδίας είναι η Αυστρία των Αψβούργων, οι οποίοι προσπαθούν να κυριαρχήσουν στην συνομοσπονδία και απορρίπτουν το αίτημα των Γερμανών πολιτών για σύνταγμα και ενιαίο γερμανικό εθνικό κράτος, που εκδηλώνεται με την εξέγερση του 1848. Μετά από την αποτυχημένη επανάσταση, αυξάνονται οι συγκρούσεις μεταξύ της Αυστρίας και της Πρωσίας με αποτέλεσμα τον Πρώσο-αυστριακό πόλεμο του 1866, στον οποίον νικά η Πρωσία. Η Γερμανική Συνομοσπονδία διαλύεται, ενώ ιδρύεται η Γερμανική Ομοσπονδία του Βορρά με κυρίαρχη δύναμη την Πρωσία και δίχως την Αυστρία.

Τα τελευταία χρόνια της Αγίας Αυτοκρατορίας και την περίοδο των ομοσπονδιών, αρχίζει να αναπτύσσεται ο γερμανικός εθνικισμός, ως αντίβαρο στην αυξανόμενη πίεση των υπολοίπων αυτοκρατοριών της εποχής, που ως ναυτικές δυνάμεις αλλά και κράτη με ενιαία υπόσταση, αναπτύσσουν παγκόσμια κυριαρχία, αποκτώντας αποικίες, πλούτο και ισχύ. Οι Γερμανοί νοιώθουν αποκλεισμένοι στο εσωτερικό της Ευρώπης από τους Γάλλους και τους Ρώσους , ενώ η θαλασσοκράτειρα Βρετανία τους αποκόπτει τις θαλάσσιες προσβάσεις. Η μόνη διέξοδος για τους Γερμανούς ήταν η ανάπτυξη τους ως ηπειρωτική δύναμη (heartland), η οποία θα επεκτεινόταν στο χερσαίο τμήμα της Ευρώπης. Βασική προϋπόθεση επιτυχίας ήταν η δημιουργία ενιαίου παν-γερμανικού κράτους με κοινή εθνική συνείδηση των πολιτών του.

Τότε, ο Όττο φον Βίσμαρκ αναλαμβάνει καγκελάριος της Ομοσπονδίας και το 1870 κηρύσσει τον πόλεμο στην Γαλλία, με σκοπό την σφυρηλάτηση της γερμανικής εθνικής ενότητας και την εκδίκηση για την ήττα του Άουστερλιτς. Το 1871 και ενώ πολιορκούν το Παρίσι, οι Γερμανοί ηγεμόνες ανακηρύσσουν στα ανάκτορα των Βερσαλλιών την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας(Kaiserreich) και προσφέρουν το στέμμα της αυτοκρατορίας στον βασιλιά της Πρωσίας, Γουλιέλμο Α', δημιουργώντας το 2^ο Ράιχ. Η Γερμανική αυτοκρατορία περιελάμβανε, εκτός από την σημερινή Γερμανία, το μεγαλύτερο μέρος της Πολωνίας, μέρος της Ρωσίας (Ανατολική Πρωσία) και τις Γαλλικές επαρχίες της Αλσατίας και Λωραίνης, οι οποιες προσαρτήθηκαν μετά τον Γάλλο-Πρωσικό πόλεμο. Ο Βίσμαρκ διορίζεται καγκελάριος και εισάγει την αυτοκρατορία στον αποικιακό ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων της εποχής, αποκτώντας αποικίες στην Αφρική (Καμερούν, Ναμίμπια, Τανγκανίκα κλπ) και στον Ειρηνικό (νησιά Μάρσαλ, Παλάου, Σαμόα κλπ). Η κυβέρνηση του, προωθεί την έρευνα και την τεχνολογία και η Γερμανία μεταμορφώνεται σε μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές και οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη. Η ανάπτυξη αυτή ενίσχυσε τον εθνικισμό, την επιθετικότητα και την αυτοπεποίθηση των Γερμανών, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε συμμαχία με την γερμανογενή Αυστροουγγρική αυτοκρατορία και την παραπαίουσα Οθωμανική, που ασφυκτιούσαν από την Ρωσική πολιτική στα Βαλκάνια, διαμορφώνοντας έτσι τις συνθήκες για τον επερχόμενο πόλεμο.

Στο κοινωνικό πεδίο, οι Γερμανοί προσπαθούν την περίοδο αυτή να μειώσουν την επιρροή της καθολικής εκκλησίας στην αυτοκρατορία, ενισχύοντας τον Προτεσταντισμό, ενώ ταυτόχρονα εφαρμόζουν πολιτικές ενσωμάτωσης των μειονοτήτων (Πολωνοί, Γάλλοι, Δανοί) και αντιμετώπισης του σοσιαλιστικού κινήματος που αναπτύσσεται στην Ευρώπη, καθώς θεωρούσαν ότι απειλεί την αυτοκρατορία. Για τον λόγο αυτό πραγματοποίησαν σύνολο φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων (ασφάλεια υγείας και ατυχημάτων, συντάξεις κλπ), οι οποίες θεωρούνται η πρώτη μορφή του κράτους πρόνοιας.

Το 2^ο Ράιχ, διαρκεί έως το τέλος του 1^ου παγκοσμίου πολέμου (1918) ενώ κατά άλλους περιλαμβάνει και την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης(Weimarer Republik) που ακολούθησε (1919-1933), κατά την διάρκεια της οποίας, το γερμανικό κράτος (Deutsch Reich) απαρτίζεται από 17 ομόσπονδα κρατίδια, το καθένα με δική του κυβέρνηση και κοινοβούλιο, που εκπροσωπούταν στο κεντρικό συμβούλιο(Reichstag).

Ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος λήγει με ολέθριες συνέπειες για την Ευρώπη (κατεστραμμένες υποδομές - 20 εκατ νεκροί), αλλά κυρίως για τις Κεντρικές Δυνάμεις, καθώς οι αυτοκρατορίες τους διαλύονται και υποχρεούνται σε ατιμωτικές στρατιωτικές κυρώσεις, αποζημιώσεις και εδαφικές απώλειες. Η Γερμανία παραχωρεί την Αλσατία και την Λωραίνη στην Γαλλία, την Σιλεσία και Ανατολική Πρωσία στην Πολωνία και μικρότερες περιοχές στην Δανία, Βέλγιο, Λιθουανία και Τσεχοσλοβακία, χάνοντας στην ουσία το 13% των ευρωπαϊκών της εδαφών και όλες τις αποικίες της.

Η ατιμωτική συνθήκη ανακωχής του 1ου παγκοσμίου πολέμου ενίσχυσε τον γερμανικό εθνικισμό και έδωσε την δυνατότητα στον λαϊκιστή Χίτλερ να ανέλθει στην εξουσία το 1933 και να δημιουργήσει το 3o Ράιχ. Ο Χίτλερ επινοεί τον εθνικοσοσιαλισμό, ένα πολιτικό σύστημα που έδωσε στον γερμανικό λαό αυτό που του έλειπε εκείνην την περίοδο : τo χαμένο του κύρος, την αιτία του κακού (διεθνής σιωνισμός και κομμουνισμός) και την προοπτική ανάδειξης της Γερμανίας στην ισχυρότερη χώρα του κόσμου. Ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν μια έξυπνη επινόηση των εμπνευστών του, που εκμεταλεύθηκαν τα χαρακτηριστικά του γερμανικού λαού (πειθαρχία, τάξη, εργατικότητα) για να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες για κυριαρχία. Έτσι, χρησιμοποιώντας τον λαϊκισμό, ανέδειξαν την ανάγκη αναδημιουργίας της Γερμανίας και απόκτησης "ζωτικού χώρου" σε πυλώνα της πολιτικής τους, αξιοποιώντας το υπόβαθρο που υπήρχε στο συλλογικό ασυνείδητο των Γερμανών για επέκταση και κυριαρχία. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με τον προηγούμενο πόλεμο. Καταστροφή του ίδιου τους του κράτους αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης με περισσότερους από 60 εκατ νεκρούς.

Οι Γερμανοί αποδεικνύονται ο τραγικός λαός της Ευρώπης. Από την πρώτη τους εμφάνιση στην ιστορία, τον 2ο π.Χ. αιώνα, όταν διέσχισαν τον Ρήνο και ξεκίνησαν επιδρομές στην Ρωμαϊκή επικράτεια έως τώρα, ψάχνουν απεγνωσμένα τον ζωτικό τους χώρο και την θέση τους στην παγκόσμια σκακιέρα. Μόνο που φαίνεται ότι ποτέ δεν ήταν αρκετά. Έτσι, κάθε φορά που νοιώθουν ισχυροί, βρίσκεται κάποιος χαρισματικός ηγέτης που τους παρασύρει στο όραμα της επέκτασης της κυριαρχίας τους, με όλο και πιο βελτιωμένη μέθοδο στην διάρκεια των χρόνων. Από το όραμα για ενωμένη Ευρώπη του Καρλομάγνου έως το όραμα της ισχυρότερης αυτοκρατορίας του Βισμαρκ ή το εθνικό-σοσιαλιστικό ιδεολόγημα του Χίτλερ, το διακύβευμα ήταν πάντα το ίδιο : η κυριαρχία στην Ευρώπη, επιβεβαιώνοντας κάθε φορά την έννοια της λέξηςΡάιχ.

Την περίοδο αυτή επιχειρείται για άλλη μια φορά η επέκταση της Γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, με πιο εκλεπτυσμένο τρόπο αυτή την φορά. Αρκετοί, μιλούν για το 4ο Ράιχ, το οποίο δρομολογείται μέσω της οικονομικής επικυριαρχίας και της επιβολής του γερμανικού τρόπου οργάνωσης, εργασίας και πειθαρχίας σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτή την φορά, οι Γερμανοί δεν χρησιμοποιούν όπλα αλλά ομόλογα και τόκους, χωρίς δείγμα εθνικισμού και φανατισμού. Όμως ο στόχος είναι κοινός με τις προηγούμενες φορές : η μετατροπή των λοιπών ευρωπαϊκών κρατών σε δορυφόρους της Γερμανίας, που θα εργάζονται για τα Γερμανικά συμφέροντα και θα ζουν σαν gastarbeitter στις χώρες τους.

Η Γερμανία αποδεικνύεται ο καλύτερος μαθητής του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού και ο καλύτερος διαχειριστής της παγκοσμιοποίησης, την οποίαν χρησιμοποιεί, όχι μόνο για την παραγωγή πλούτου στους λίγους εις βάρος των πολλών, αλλά και σαν μηχανισμό επιβολής κρατικής κυριαρχίας. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον , οι Γερμανοί θα αποτύχουν για άλλη μια φορά, καθώς σήμερα, μια εκγερμανισμένη Ευρώπη ίσως δεν αρκεί, ούτε όλη μαζί, για να αντιμετωπίσει, οικονομικά και γεωστρατηγικά, τις λοιπές υπερδυνάμεις του πλανήτη (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα).

Άραγε, πόσα Ράιχ θα απαιτηθούν ακόμα, μέχρι ότου να εμπεδώσουν οι Γερμανοί κυβερνώντες ότι ο σκοπός της ύπαρξης των λαών δεν είναι η κυριαρχία, αλλά η συνύπαρξη και η ευημερία.

Πηγή : http://vassper.blogspot.gr/2013/12/blog-post.html

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ - Αχαρνής, Ο Αριστοφάνης Που Γύρισε Από Τα Θυμαράκι...

Η ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΗ ΜΙΝΤΙΑΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ "ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ"!

 

ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟ "ΟΧΙ" ΣΕ ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΟ "ΝΑΙ"

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΣΙΜΗ*

Η διαπλεκόμενη ολιγαρχία των μίντια(ραδιόφωνο, τηλεόραση, τύπος) συνεχίζει ακάθεκτη. Δεν κατάφερε με την οργιώδηολοκληρωτική προπαγάνδα της πριν τοδημοψήφισμα, να ακυρώσει το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού, το οποίο γιγάντιο εξήλθε από τις κάλπες. Παρ' όλη, όμως, τη θλιβερή αποτυχία της, που ήταν και αποτυχία σύσσωμης της ευρωπαϊκής και εγχώριας αντίδρασης, δεν το βάζει κάτω. Λες και δεν συνέβη τίποτα, το όργιο της πλύσης εγκεφάλου και της παραπληροφόρησης δίνει και παίρνει θρασύτατα αμέσως μετά από την Κυριακή και τη λαϊκή ψήφο.

Έχουν λυσσάξει, ανενόχλητα και ασύδοτα, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης να μετατρέψουν το ΟΧΙτου ελληνικού λαού σε ένα ΝΑΙ σε μια συμφωνία υποταγής και παράδοσης στους κατ' ευφημισμό αποκαλούμενους «Θεσμούς» (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ), οι οποίοι δυστυχώς επιδεικνύουν κάθε έλλειψη σεβασμού στους δημοκρατικούς θεσμούς.

Ο στόχος της κατεστημένης «μιντιοκρατίας» είναι ένας: Να υπογράψει η κυβέρνηση , «πάση θυσία» και με κάθε τίμημα, συμφωνία με τους «Θεσμούς». Η υπογραφή μιας τελεσιγραφικής συμφωνίας όσοάθλια και ταπεινωτική και αν είναι , συνιστά, όπως προπαγανδίζουν αυτοί οι μιντιακοί κύκλοι, καλύτερη επιλογή από τη μη συμφωνία, που ενδεχομένως να οδηγήσει την Ελλάδα στην έξοδο από την ευρωζώνη. Το ΟΧΙ του ελληνικού λαού , πρέπει να γίνει «ΝΑΙ» και μάλιστα στην χειρότερη, ίσως, εκδοχή του τελευταίου.

Το ερώτημα είναι, θα τα καταφέρουν; Θα επιτύχει η διαπλεκόμενη μιντιακή ολιγαρχία, - αιχμή τηςνεοαποικιοκρατικής λογικής των Βρυξελλών και της εγχώριας «παρασιτικής» πλουτοκρατίας - , ένα περήφανο μεγαλειώδες ΟΧΙ να το μετατρέψει σε ένα ταπεινωτικό «ΝΑΙ»;

Όπως ερώτημα παραμένει γιατί, έστω και τώρα, μετά το θριαμβικό δημοψήφισμα, η κυβέρνηση δεν παίρνει μέτρα για την αποκατάσταση στοιχειώδους δημοκρατικής νομιμότητας, πληροφόρησης και διαφάνειας στα μέσα ενημέρωσης αλλά και δημοσίου ελέγχου των τραπεζών;

Είμαστε βέβαιοι ότι για άλλη μια φορά η κυβέρνηση θα αντισταθεί, πράγμα που κάνει, στις «σειρήνες»και τα σκοτεινά σχέδια της αντίδρασης θα αποτύχουν, ενώ ο αριστερός προοδευτικός δημοκρατικός κόσμος θα πρωταγωνιστήσει αποτελεσματικά για ριζοσπαστικές δημοκρατικές αλλαγές στο εσωτερικό της χώρας μας. Ο αγώνας συνεχίζεται με μεγαλύτερη σκληρότητα!

*Ο Χρήστος Κασίμης είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΝΕ Βόρειας Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ

Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015

*******************

ΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...

Για όσους ξέρουν..και για όσους μπορούν να καταλάβουν και την άλλη μου όψη....μια γλυκειά νοσταλγική καληνύχτα......

Αφιερωμένο σε όλους τους απαισιόδοξους και τους μοιρολάτρες....ΑΛΛΑΖΕΙ ΜΩΡΕ!!!!!! ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ!!!! ΔΥΝΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ!!!!ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΠΙΑ;;;; ΜΙΑ ΕΛΙΑ ,ΕΝΑ ΑΜΠΕΛΙ ΚΙ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ!!!!! ΆΙΝΤΕ!!!!!

Διακάκη: Η Ελλάδα δεν φοβήθηκε! Απάντησε με δυνατή , καθαρή φωνή!

Ηράκλειο | 06/07/2015 - 00:22

Διακάκη: Η Ελλάδα δεν φοβήθηκε! Απάντησε με δυνατή , καθαρή φωνή!

«Αισθάνομαι περήφανη για τη χώρα μου και τον λαό της» , τονίζει η τ. βουλευτής Ν. Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Μαίρη Διακάκη, σε δηλώσεις της για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Η πλήρης δήλωση της κ. Διακάκη:«Αισθάνομαι περήφανη για τη χώρα μου και τον λαό της.
Ένα λαό που απέδειξε ότι έχει μνήμη, έχει περηφάνια, έχει αξιοπρέπεια, έχει αποφασιστικότητα και πορεύεται με όρους αξιοπρέπειας!
Κατατρόπωσε κάθε είδους δυνάστες, με το δυνατό ΟΧΙ στην υποτέλεια ,που έστειλε σήμερα σε κάθε παραλήπτη.
Άλλη μια φορά, ο Ελληνικός λαός αποδείχτηκε πρωτοπόρος στο δρόμο για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια!
Η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία , δείχνει ξανά το δρόμο και αποστομώνει κάθε επιβουλή, που στοχεύει, στην υπόσταση και την Ιστορία της και την θέλει υποταγμένη.Η Ελλάδα δεν φοβήθηκε!  Απάντησε με δυνατή , καθαρή φωνή!
Η Ελλάδα αντιστέκεται  και στέλνει μήνυμα σε όλο τον κόσμο ότι οι μάχες κερδίζονται με αντίσταση.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ!!!»

Έντιμο αίμα....στη χώρα των αμίλητων περαστικών με τα σκοτεινά μάτια, της Περσεφόνης..του κύριου Μενεξέ , της Μαρίας απ τη Σπάρτη, του Ορέστη απ το Βόλο....των κραυγών του Μίκη, του Χατζηδάκη, του Ελύτη, του Λάγιου, του Αναγνωστάκη, του Ρίτσου, του Καββαδία , του κάθε Έλληνα που τόλμησε και ύψωσε ανάστημα ενάντια στην υποτέλεια.....αντιστάθηκε και αντιστέκεται με περηφάνια, στην κατοχή, στην υποδούλωση.

 Έντιμο αίμα ...καθαρή αντίσταση...σε όσους θέλουν τη χώρα μας γονατισμένη και αφανισμένη.....

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΑ ΚΑΘΑΡΟ

                               ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ!!!

ΟΧΙ

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ!!!!!

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΛΛΑΣ - ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Απο τον δωδεκαλογο του γυφτου...

Απάντηση στον Μπάμπη Παπαδημητρίου από ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ

Η πιο κατάλληλη απάντηση στον νεοφιλελεύθερο υπάλληλο του ΣΚΑΪ για τις δηλώσεις του υπέρ του ΔΝΤ είναι μια εκτενής μαρτυρία όπου ουσιαστικά κατονομάζει και αναλύει την πραγματική λειτουργία του, και πως δημιουργεί και εκμεταλλεύεται τις ψευδοκρίσεις για να λεηλατήσει τις χώρες στη συνέχεια, δίνεται από τον Ντέιβισον Μπαντού, έναν πληροφοριοδότη ο οποίος ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ και κατηγόρησε τον οργανισμό ότι «μαγείρευε» τα στοιχεία προκειμένου να καταδικάσει την οικονομία μιας χώρας που ήταν μεν φτωχή, άλλα είχε ισχυρή θέληση αντίστασης. Ο Μπαντού εργάστηκε για δώδεκα χρόνια στο ΔΝΤ σχεδιάζοντας προγράμματα διαρθρωτικών προσαρμογών για την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Μετά την απότομη στροφή του οργανισμού προς τα δεξιά (επί εποχής Ρέιγκαν και Θάτσερ), ο ανεξάρτητα σκεπτόμενος οικονομολόγος άρχισε να αισθάνεται ολοένα και πιο άβολα στη δουλειά του. Όταν ο Μπαντού παραιτήθηκε το 1988, αποφάσισε να αφοσιωθεί στην αποκάλυψη των ενόχων μυστικών του πρώην εργοδότη του. Η πρώτη του ενέργεια ήταν να στείλει μία ανοιχτή επιστολή στον τότε διευθυντή του ΔΝΤ Μισέλ  Καμντεσί,(νεοφιλελεύθερο μέχρι μυελού των οστών)  με πολύ επικριτικό ύφος.

Με γλαφυρότητα σπάνια για οικονομολόγο του ΔΝΤ, ο Μπαντού άρχιζε την επιστολή του ως εξής:

«Σήμερα παραιτούμαι από το προσωπικό του ΔΝΤ ύστερα από δώδεκα χρόνια και έπειτα από χίλιες μέρες εργασίας στο εξωτερικό ως αξιωματούχος του Ταμείου, κατά τη διάρκεια των οποίων, με όπλα τα φάρμακά σας και τα κόλπα σας, εφορμούσα σα γεράκι εναντίον των κυβερνήσεων και των λαών της Λατινικής Αμερικής, της Καραϊβικής και της Αφρικής. Για μένα η παραίτηση μου είναι μία ανεκτίμητη απελευθέρωση, επειδή με αυτόν τον τρόπο κάνω το πρώτο μεγάλο βήμα που θα μου επιτρέψει να ελπίζω ότι θα μπορέσω να ξεπλύνω τα χέρια μου από αυτό που στα μάτια μου είναι το αίμα εκατομμύρια φτωχών και πεινασμένων ανθρώπων. […] Ξέρετε, το αίμα είναι τόσο πολύ, που κυλάει σε ποτάμια. Κι όταν στεγνώνει, σχηματίζει πάνω μου κρούστα. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αρκετό σαπούνι σε ολόκληρο τον κόσμο για να καθαριστώ από όλα όσα έκανα εν ονόματι σας».

Ο Μπαντού συνέχιζε τεκμηριώνοντας τις καταγγελίες εναντίον του ΔΝΤ ότι χρησιμοποιούσε τις στατιστικές ως «φονικά» όπλα. Παράθετε λεπτομερή στοιχεία για το πώς, ως υπάλληλος του ΔΝΤ, είχε αναμειχθεί σε εσκεμμένα «στατιστικά σφάλματα» προκειμένου να διογκωθούν τα αριθμητικά στοιχεία στις εκθέσεις του Ταμείου για το πλούσιο σε πετρέλαιο Τρινιντάτ και Τομπάγκο, ώστε η χώρα να δείχνει πολύ λιγότερο σταθερή από ότι ήταν στην πραγματικότητα. (Σ.Σ: Οποιαδήποτε ομοιότητα ΔΕΝ είναι συμπτωματική!) Ο Μπαντού ισχυριζόταν ότι το ΔΝΤ είχε διογκώσει τα στατιστικά στοιχεία για το εργατικό κόστος, με συνέπεια η παραγωγικότητα της χώρας να φαίνεται πολύ χαμηλή, παρόλο που το ταμείο γνώριζε τα πραγματικά δεδομένα. Σε άλλη μία περίπτωση, διατείνονταν, το ΔΝΤ «επινόησε κυριολεκτικά από το πουθενά, ένα τεράστιο απλήρωτο κρατικό χρέος». Συγκεκριμένα, ως αναφορά για το πώς υπολογιζόταν η Σχετική Μονάδα Εργατικού Κόστους στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο, ο Μπαντού γράφει επί λέξει στην επιστολή παραίτησης του:

«Με βάση τους υπολογισμούς που έγιναν από το στατιστικό τμήμα το περασμένο έτος, μετά την επιστροφή της αντιπροσωπίας του ΔΝΤ, η Σχετική Μονάδα Εργατικού Κόστους στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο αυξήθηκε μόνο κατά 69% και όχι 145,8% όπως αναφερόταν στις εκθέσεις μας του 1985, ή 142,9% όπως ανέφεραν τα κείμενα του ΔΝΤ. Μεταξύ 1980 Κι 1985 η Σχετική Μονάδα Εργατικού Κόστους αυξήθηκε στην πραγματικότητα μόνο κατά 66,1% και όχι κατά 164,7%, όπως διαβεβαιώναμε στις εκθέσεις μας του 1986. Την περίοδο 1983-1985 η Σχετική Μονάδα Εργατικού Κόστους αυξήθηκε μόνο κατά 14,9% και όχι 36,9%, όπως πληροφορήσαμε το 1986 την παγκόσμια κοινότητα. Το 1985, αντί να αυξηθεί κατά 9%,όπως αναφέρεται στην υπηρεσιακή έκθεση, ο δείκτης μειώθηκε κατά 1,7%. Και το 1986 η Σχετική Μονάδα Εργατικού Κόστους μειώθηκε εντυπωσιακά, κατά 46,5% παρόλο που το γεγονός αυτό δεν αναφέρθηκε πουθενά στην έκθεση του 1987 ή σε κάποιο άλλο επίσημο έγγραφο του ΔΝΤ».

Αυτές οι «απαράδεκτες παρατυπίες», που, σύμφωνα με τον Μπαντού ήταν εσκεμμένες και δεν οφείλονταν σε «επιπόλαιους μαθηματικούς υπολογισμούς», αντιμετωπίστηκαν ως αδιαμφισβήτητα δεδομένα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οποίες έκριναν την οικονομία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο επισφαλή και σταμάτησαν να την χρηματοδοτούν. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας που είχαν πυροδοτηθεί από τη μείωση της τιμής του πετρελαίου, του βασικού εξαγωγικού της προϊόντος, πήραν γρήγορα ολέθριες διαστάσεις και η χώρα υποχρεώθηκε να ικετεύσει το ΔΝΤ να διασώσει την οικονομία του. Το Ταμείο απαίτησε αυτό που ο Μπαντού αποκαλεί «το πιο θανατηφόρο φάρμακο του ΔΝΤ»: απολύσεις, περικοπές στους μισθούς και «όλη η γκάμα» των πολιτικών της διαρθρωτικής προσαρμογής. Ο Μπαντού περιέγραφε τη διαδικασία ως «εσκεμμένη διακοπή της οικονομικής γραμμής ζωής της χώρας μέσω τεχνασμάτων», με σκοπό «αφού πρώτα το Τρινιντάντ και Τομπάγκο καταστραφεί οικονομικά, να υποστεί την απαιτούμενη διαδικασία αναμόρφωσης».

Στην επιστολή του ο Μπαντού που πέθανε το 2001, καθιστούσε σαφές ότι οι αντιρρήσεις του δεν αφορούσαν τον τρόπο αντιμετώπισης μιας χώρας από μία χούφτα αξιωματούχων. Αντιμετώπιζε ολόκληρο το πρόγραμμα των διαρθρωτικών προσαρμογών του ΔΝΤ ως μία μορφή μαζικών βασανιστηρίων, καθώς:

«κυβερνήσεις και λαοί που ουρλιάζουν από τον πόνο υποχρεώνονται να γονατίζουν μπροστά μας τσακισμένοι, τρομοκρατημένοι και κομματιασμένοι, ικετεύοντας για ένα ίχνος λογικής και αξιοπρέπειας εκ μέρους μας. Όμως εμείς γελάμε απάνθρωπα στα μούτρα τους και τα βασανιστήρια συνεχίζονται αμείωτα».

Για την ιστορία, μετά τη δημοσίευση της επιστολής παραίτησης του Μπαντού, η κυβέρνηση του Τρινιντάντ και Τομπάγκο ανέθεσε σε δύο ανεξάρτητες επιτροπές να διερευνήσουν τις κατηγορίες και διαπιστώθηκε ότι ήταν σωστές: Το ΔΝΤ είχε διογκώσει και χαλκεύσει τα στατιστικά στοιχεία, με ολέθριες επιπτώσεις για τη χώρα.

(Απόσπασμα από το τρίτο κεφάλαιο της «Πτώσης του Δόγματος» με τίτλο: «Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ανάλυση και αναδρομή των πεπραγμένων του».

VIDEO- ΟΡΓΗ στο διαδίκτυο με τον φαρμακοποιό που ρίχνει νερό με χλωρίνη σε σκύλο για να τον διώξει!

Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2015 - 08:03

Ένα βίντεο το οποίο δείχνει έναν άντρα να βρέχει σκύλο που ξαπλώνει στο πεζοδρόμιο, κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο προκαλώντας αντιδράσεις.

Σύμφωνα με την περιγραφή του βίντεο, ένας φαρμακοποιός ρίχνει ένα κουβά με νερό και χλωρίνη σε σκύλο ο οποίος ξαπλώνει έξω από το κατάστημα του συγκεκριμένου κυρίου.

Το περιστατικό, σύμφωνα πάντα με την περιγραφή, συνέβη σε περιοχή της Πολίχνης.

Το παρακάτω βίντεο, έχει ήδη γίνει viral στα social media, προκαλώντας οργή κατά του φαρμακοποιού. Μάλιστα, κυκλοφορεί και μια εικόνα με τα στοιχεία του, στην οποία ζητείται από τους πολίτες να πάψουν να επισκέπτονται το φαρμακείο του εν λόγω άνδρα.

Άρθρο κόλαφος για τη Μέρκελ στο Spiegel: "Απέτυχε στην Ελλάδα όπου οι αριστεροί απειλούν με νίκη"

05.06.2015 | 17:04

Άρθρο κόλαφος για την πολιτική που ακολούθησε η Γερμανία και προσωπικά η καγκελάριος Μέρκελ στην ελληνική κρίση. Το δημοσιεύει το Der Spiegel και το υπογράφει ο Γιάκομπ Όγκσταϊν, υιός του ιδρυτή του περιοδικού. Ο οποίος χαρακτηρίζει την γερμανική πολιτική στην Ελλάδα σκέτο δηλητήριο!

Ο Όγκστάϊν επισημαίνει ότι “το θέατρο του παραλόγου της Ευρώπης αναμειγνύεται με την ελληνική τραγωδία. Φταίει η σκηνοθέτιδα: Η πολιτική της Μέρκελ για την Ελλάδα απέτυχε. Κι αυτό θα κοστίσει ακριβά”.

Οι διαπιστώσεις που κάνει ο συντάκτης του άρθρου για τον Αλέξη Τσίπρα και το Γιάνη Βαρουφάκη;

“Η παράλογη τροπή: Η Ελλάδα είναι μικρή, αδύναμη και χρεοκοπημένη. Και παρ’ όλα αυτά δεν είναι κι άσχημες οι πιθανότητες ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης, οι ήρωες των Αθηνών, να νικήσουν”. 

Γιατί το υποστηρίζει αυτό; Μα γιατί θεωρεί ότι το κόστος διάσωσης της Ελλάδας με τον “τρόπο Μέρκελ” θα κοστίσει πάρα πολύ ακριβά και κατηγορεί την γερμανική ηγεσία ότι παρά το γεγονός ότι θέλει να αναλάβει την ηγεσία όλης της Ευρώπης ,λειτουργεί σαν το νόμισμα της χώρας να είναι το μάρκο!

“Η Γερμανίδα καγκελάριος διεκδικεί μεν την ηγεσία της Ευρώπης, αλλά χωρίς να πληρώνει το αντίτιμο. Έχει καταστεί όμηρος ενός αντιευρωπαϊκού γερμανικού εθνικισμού του μάρκου –γιατί βέβαια εκεί έχουμε μείνει. Έτσι “πουλάνε” την κρίση στο εσωτερικό της Γερμανίας κάνοντας λόγο για “άπληστους Έλληνες που βάζουν χέρι στα λεφτά των Γερμανών”. 

Επισημαίνει ότι την ίδια ώρα που τα κυρίαρχα γερμανικά ΜΜΕ προσπαθούν να γελοιοποιήσουν τον Βαρουφάκη αυτός παρουσιάζεται απ΄ όλα τα μεγάλα αμερικανικά ΜΜΕ ως αυτό που πραγματικά είναι. Τι είναι αυτό; Επικαλούμενος άρθρο αυστριακού δημοσιογράφου γράφει:

“Πρέπει να διαβάσει κανείς τους New York Times, την Guardian ή την υπερσυντηρητική Telegraph για να μάθει την αλήθεια. Ο Βαρουφάκης ένας σούπερ σταρ της παγκόσμιας οικονομίας, ένας μετακεϋνσιανός, όχι ριζοσπάστης αριστερός γίνεται υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας! Ο ποπ στάρ των οικονομολόγων παρατάει την καθηγητική του έδρα στο Τέξας για να αναλάβει το δυσκολότερο επάγγελμα του κόσμου.

Η επίθεση στην Μέρκελ δεν σταματά εδώ . Ο Όγκστάϊν υποστηρίζει ότι “δυστυχώς η γερμανική πολιτική διάσωσης για την Ελλάδα δεν είναι αστείο, αλλά καταστροφή. Η συνταγή της . Μέρκελ ήταν δηλητήριο για την Ελλάδα. Ανεργία των νέων στο 60%, το χρέος από το 124% στην αρχή της κρίσης έχει φτάσει στο 180% του ΑΕΠ. Αλλά όπου η Μέρκελ απλώς παρακολουθεί, άλλοι αναλαμβάνουν δράση. Τα δεινά των Ελλήνων αναγκάζουν την Ευρώπη να αλλάξει ρότα.
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ είπε ότι υπάρχει «ανθρωπιστική κρίση» στην Ελλάδα. Όποιος δεν τη βλέπει είναι «τυφλός και κουφός» για το τι συμβαίνει εκεί. Ο επικεφαλής του γραφείου του Μάρτιν Σέλμερ έγινε πιο σαφής. Το μέχρι τώρα πρόγραμμα διάσωσης «αποδείχτηκε μη ρεαλιστικό και κοινωνικά μη ισορροπημένο», ο ελληνικός λαός πλήρωσε «μεγάλο τίμημα» για τις μεταρρυθμίσεις. Είναι χαστούκι για τους Γερμανούς. Η πολιτική λιτότητας της Μέρκελ είναι αυτή που στα μάτια του κόσμου έχει αποτύχει”.

Τι προβλέπει;

“Η Άγκελα Μέρκελ βρίσκεται μπροστά στα ερείπια της πολιτικής της. Οι αριστεροί της Ελλάδας έχουν βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφό τους και απειλούν να αυτοκτονήσουν. Τίποτα άλλο δεν σημαίνει η απειλή να φύγουν από την ευρωζώνη και να σταματήσουν να πληρώνουν για το χρέος τους. Αλλά αυτό δεν είναι θράσος. Είναι απελπισία».

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2015 στο Ηράκλειο

Nazim Hikmet: Η πιό όμορφη θάλασσα IN MEMORIAM....

Βρυξέλλες

Τα κατάπτυστα μέτρα που προτείνουν οι αντίπαλοι στον Πρωθυπουργό, θεωρώ ότι έχουν ένα συγκεκριμένο στόχο :

 Να απαιτήσουν τα πάντα, για να κερδίσουν τα περισσότερα και να φανούν ταυτόχρονα " τίμιοι διαπραγματευτές" !!

Τσίπρας: Δεν μπορούμε να κόψουμε το ΕΚΑΣ και να ανεβάσουμε δέκα μονάδες τη φορολογία στο ρεύμα!

Σχεδόν τέσσερις ώρες διήρκησε η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, με τον Έλληνα Πρωθυπουργό να δηλώνει μετά το τέλος της πως μόνη ρεαλιστική πρόταση στο τραπέζι παραμένει αυτή της Ελλάδας.

Ο Πρωθυπουργός σημείωσε πως από τη μεριά της Κομισιόν υπάρχει διάθεση προσέγγισης, αλλά σημείωσε πως πολλές από τις προτάσεις που κατέθεσαν οι Θεσμοί δεν μπορούν να γίνουν με τίποτα αποδεκτές.

“Υπάρχουν σημεία προσέγγισης, αλλά υφεσιακά μέτρα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά”, είπε.

“Δεν μπορούμε να κόψουμε το ΕΚΑΣ και να ανεβάσουμε δέκα μονάδες τη φορολογία στο ρεύμα”, σημείωσε χαρακτηριστικά.

Τόνισε, πάντως, πως υπάρχει διάθεση για συμφωνία, τονίζοντας πως οι συζητήσεις θα συνεχιστούν και τις επόμενες ημέρες.

Όπως έγινε γνωστό στη συνάντηση ο κ. Γιούνκερ παρουσίασε αρχικά στον Αλέξη Τσίπρα τα βασικά σημεία του κειμένου συμφωνίας που προτείνουν οι Θεσμοί και ακολούθησε κουβέντα πάνω σε αυτά και σύγκριση με την ελληνική πρόταση.

Το πρώτο μέρος της συνάντησης ολοκληρώθηκε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα και συνεχίστηκε με τη μορφή δείπνου, στο οποίο έδωσε το παρών και ο Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ αποχώρησε 20 λεπτά πριν από τις 02.00 τα ξημερώματα, τονίζοντας πως “είχαμε μία καλή συνάντηση. Οι συζητήσεις θα συνεχιστούν τις επόμενες ημέρες”.

Πριν από τη συνάντηση, προσερχόμενος στο κτίριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, σημείωσε πως δεν περιμένει οριστική συμφωνία στη συνάντηση με τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, επισημαίνοντας πως απομένει ακόμη δουλειά που πρέπει να γίνει για να βρεθεί η… χρυσή τομή.

Ερωτηθείς από δημοσιογράφους αν σήμερα το βράδυ περιμένουμε συμφωνία απάντησε ότι η συνάντηση του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα είναι σημαντική αλλά δεν θα ληφθούν αποφάσεις.

Επικοινωνία με Μέρκελ και Ολάντ. Συμφωνία για τα χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα

Νωρίτερα, πραγματοποιήθηκε τηλεφωνική επικοινωνία του Αλέξη Τσίπρα με τη Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο Προέδρο Φρανσουά Ολάντ.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές η συνομιλία είχε διάρκεια 20 λεπτών και έγινε σε πολύ εποικοδομητικό κλίμα. Σύ

Οι ίδιες πηγές σημειώνουν πως οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν στην ανάγκη να υπάρξουν χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα και να βρεθεί άμεση λύση.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΗ  :

ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΝΑΛΙ ΔΕΝ ΜΕΤΕΔΩΣΕ ΑΠ ΕΥΘΕΙΑΣ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!!!

Πάνω από 100 εκατ. σε τόκους έχει εισπράξει η Αυστρία από την Ελλάδα

Σε 101,73 εκατομμύρια ευρώ, ανέρχεται το ποσό σε τόκους που εισέπραξε, μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 2014, η Αυστρία από την Ελλάδα, για τη συμμετοχή της Βιέννης στο πρώτο πακέτο βοήθειας προς την Αθήνα.

Όπως αναφέρεται σε στοιχεία από το αυστριακό υπουργείο Οικονομικών, τα οποία δημοσιεύει σήμερα, Τρίτη, το Αυστριακό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΡΑ), η ελληνική κυβέρνηση είχε εμβάσει μέχρι τις 31.12.2014 το ποσό αυτό στην Αυστρία, για την έως τώρα συμμετοχή της χώρας αυτής με 1,56 δισεκατομμύρια ευρώ στο πρώτο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα το 2010, ενώ η Βιέννη έχει αναλάβει επιπλέον εγγυήσεις ύψους 4,3 δισεκατομμυρίων ευρώ για δάνεια στο πλαίσιο του EFSF. 

Σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν στο ΑΡΑ από την Αυστριακή Κεντρική Τράπεζα (ΑΚΤ), οι αυστριακές τράπεζες, όπως και πολλές τράπεζες άλλων χωρών, έχουν αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια σε μεγάλο βαθμό από την Ελλάδα.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι αξιώσεις των ευρισκόμενων κατά πλειοψηφία σε αυστριακή ιδιοκτησία τραπεζών απέναντι στην Ελλάδα, ανέρχονταν στα τέλη του 2014 σε «μόλις» 153 εκατομμύρια ευρώ και, ως εκ τούτου, οι άμεσοι κίνδυνοι από ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα ήταν σχετικά μικροί, επισημαίνεται από την πλευρά της ΑΚΤ.

Οδυσσέας Ελύτης...απόσπασμα..

Ένας μικρότερος κόσμος

ΜΑΡΙΑ ΔΙΑΚΑΚΗ για ΕΝΦΙΑ. (παραμένω στις θέσεις και τις απόψεις μου)..

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ...ξανά και ξανά.....